Więzienna aria na 60 głosów - Wiadomości

Informator

Ogłoszenia

RSS

Jesteś tutaj

Start

Kultura

premiery

Szukaj w: Stetinum.pl Internet

« Wstecz

Udostępnij Dodano: 2010-03-20 11:30

Więzienna aria na 60 głosów

Kategoria: Kultura | premiery

Soprany, na zmianę z tenorem i basem, dynamiczne partie wokalne i tempo muzyczne, jak przystało na Beethovena – Premiera „Fidelio” w Operze na Zamku zebrała wczoraj owacje na stojąco.

O rolę Marceliny starała się także Lucyna Boguszewska (na zdj.), ostatecznie otrzymała ją Joanna Tylkowska fot. Ł. Szełemej

Czytaj więcej:

Beethoven i Opera na Zamku

Zasłonięta kurtyna, muzycy stroją instrumenty, dyrygent podnosi batutę – muzyka wprowadza widzów w spokojny, melancholijny nastrój. Napięcie powoli wzrasta, choć kurtyna wciąż pozostaje zasłonięta. Utwór nabiera tempa, jest dynamiczny i zaskakujący. Dźwięki są sugestywne, wiemy już, że za kurtyną czai się historia wielkiej miłości, cierpienia i tęsknoty.

Po tej kilkuminutowej uwerturze, gdzie role aktorskie spełniały nuty, kurtyna porusza się, a my widzimy coś zupełnie odmiennego od bogactwa dźwięków, jakie zaserwował nam Beethoven wraz z orkiestrą Opery na Zamku. Scenografia jest czysta, ascetyczna, brak tu elementów zarówno klasycznych, jak i romantycznych, do których przyzwyczaiła nas muzyka niemieckiego kompozytora. Stylizacja jest nowoczesna. Białe tło z kratą imitującą okna więzienne, biały podest i piach, jak na prawdziwym więziennym dziedzińcu. Nie wiemy, w jakich czasach się znajdujemy, sceneria za wiele nam nie mówi, podobnie stroje aktorów. Przeplatanie się koloru i ponurej szarości, wyrażają nastroje bohaterów i całego utworu.

W operze przeplatają się warstwy śpiewane z recytowanymi i, o ile śpiew, muzyka wprowadzają akcję na zupełnie nowy poziom, wyrażają emocje, o tyle dialogi są nużące, spowalniają fabułę i właściwie, nie wiemy, czy są tu one konieczne. Powoli, w towarzystwie nieocenionej, szczególnie w tym dziele, orkiestry, poznajemy historię Leonory, czyli Fidelia (Katarzyna Hołysz) – żony, która w przebraniu pachołka zatrudnia się w więzieniu i poszukuje swojej jedynej, wielkiej miłości - męża, który zaginął dwa lata wcześniej. Reżyser i scenograf nie ułatwia nam interpretacji, gdyż widzowie mogą się tylko domyślać, gdzie i za co został osadzony Florestan (Sylwester Kostecki). Można dopatrzeć się w pewnych akcentach nawiązań do historii licznych zaginięć Polaków w czasach komunizmu. Tu też mamy do czynienia z władzą autorytarną, którą reprezentuje naczelnik więzienia Don Pizarro – w tej roli znakomity Janusz Lewandowski. Zamyka on opozycjonistów a nagradza podległość i całkowite oddanie. Również stroje można umiejscowić zarówno w latach 60. jak i 80., raczej nie przypominają nam współczesnych, a tym bardziej XVIII czy XIX-wiecznych.

Znaczącą postacią w całej historii jest także Marcelina ( znakomita Joanna Tylkowska), córka dozorcy więzienia. To do niej udaje miłość Fidelio, aby zdobyć zaufanie jej ojca i dostać się do Florestana. Marcelina jest tutaj ofiarą, a sam Fidelio, mimo wielkiej misji i miłosnej motywacji – okrutnikiem, który za nic ma uczucia innych. Reżyser przywiązał dużą wagę do opozycji dobra i zła. Ukazuje nam bohaterów z różnych perspektyw, nie pozostawiając jednoznacznej odpowiedzi, na czym polega nieskończone dobro. Jak napisał we wstępie sam reżyser Werner Pichler – „Fidelio” to opera, której zadaniem jest raczej zadawanie pytań, a nie udzielanie odpowiedzi. Pytań, które powinny wyostrzyć naszą świadomość, aby głębiej spoglądać no to, co wydaje się dobrem i złem.

Ocena artykułu

Ogólna ocena

Wasze opinie ( 0 )

Dodaj opinię

Ten dokument nie był jeszcze komentowany

Dodaj opinię

Nie ponosimy odpowiedzialności za treść wypowiedzi zawartych w komentarzach i opiniach publikowanych przez Czytelników niniejszego serwisu. Publikowane komentarze są tylko i wyłącznie prywatnymi opiniami użytkowników serwisu. Zachowujemy oryginalną pisownię nadesłanych komentarzy.

Bezpłatne ogłoszenia

Bezpłatne ogłoszenia - Praca